โค้งร้อยศพ

เรื่องของผมอาจจะไม่น่ากลัวเท่าไหร่ แต่อยากมาแชร์ประสบการณ์ให้ได้รับฟังกันครับ สมัยผมเรียนอยู่ชั้น ม.4 ก็ราวๆ 10 ปีที่แล้ว ผมมีเพื่อนสนิทอยู่ 2 คน ชื่อ ยีนส์ กับ อ๊อฟ วันหนึ่งหลังจากที่พวกผมแข่งกีฬาสีภายในโรงเรียนด้วยกันเสร็จ ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน จนถึงช่วงประมาณ 2 ทุ่ม ผมก็ได้รับข่าวจากยีนส์ว่า อ๊อฟ ประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์คว่ำ ตอนนี้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ผมก็เลยรีบขี่มอเตอร์ไซค์ไปรับยีนส์ เพื่อที่จะพากันไปเยี่ยมอ๊อฟที่โรงพยาบาล

เครดิตฟรี

หลังจากที่เยี่ยมอ๊อฟแล้ว ผมก็ขี่รถไปส่งยีนส์ที่บ้าน ซึ่งตอนนั้นเป็นเวลาประมาณเที่ยงคืนได้แล้ว ต้องขอบอกก่อนว่า ทางไปบ้านยีนส์นั้นค่อนข้างเปลี่ยว เพราะเป็นทางบายพาสต่างจังหวัด ซึ่งพอไปถึงบ้านยีนส์ มันก็บอกผมว่า ดึกแล้วให้ผมค้างที่บ้านมันก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับก็ได้ แต่ยังไงผมก็ต้องกลับอยู่ดี เพราะพ่อผมบังคับให้กลับบ้านทุกวัน ยีนส์มันเลยบอกกับผมว่า ‘มึงขับรถกลับบ้านดึกๆ คนเดียว ถ้ามีใครโบกให้จอด ก็ไม่ต้องไปจอดรับนะ ให้ขับเลยไปเลย..’ ในใจผมก็คิดว่ามันคงจะเป็นห่วงผมเรื่องโจร เพราะช่วงนั้นมีข่าวบ่อยๆ ผมก็เลยเออๆ รับปากมันไป

แล้วช่วงกลางทางที่ผมขี่รถกลับนั้น สายตาผมก็มองไปเห็นกลุ่มคนเป็นเงาดำๆ อยู่ข้างหน้าไกลๆ ประมาณ 10-20 คนได้ กำลังเดินข้ามถนนไปอีกฝั่ง ผมก็ไม่ได้คิดอะไร จนขี่ไปถึง ณ จุดที่ผมเห็นกลุ่มคนเมื่อสักครู่ ด้วยความที่อยากรู้ ผมเลยมองตามไป ปรากฏว่าอีกฟากหนึ่งที่ผมเห็นกลุ่มเงาดำๆ ข้ามไปนั้น กลับเป็นป่ารกทึบ ไม่มีบ้าน หรืออะไรเลย.. แล้วกลุ่มคนเมื่อกี้เขาหายไปไหนกันล่ะ? ผมเริ่มใจคอไม่ดีละ รีบขี่รถโดยหักกระจกข้างหันออก เพราะไม่อยากจะมองกลับด้านหลัง แล้วรีบเร่งกลับบ้านอย่างไวที่สุด

สล็อต

พอตื่นเช้ามา ผมก็ต้องขี่รถไปรับยีนส์ที่บ้านเพื่อไปโรงเรียนทุกเช้าอยู่แล้ว ก็ไปเส้นทางเดิมนั่นล่ะครับ และผมสังเกตเห็นตรงจุดที่ผมเห็นเงากลุ่มคนดำๆ เมื่อคืนนั้น มันมีศาลไม้เก่าๆ ตั้งไว้อยู่เยอะแยะไปหมด ซึ่งโดนป่าหญ้าบังไปส่วนหนึ่ง ผมเลยถามยีนส์ว่า ตกลงที่ผมเห็นเมื่อคืนมันคืออะไร? คำตอบที่ได้คือ ‘เขาตั้งศาลไว้ให้คนตาย เพราะตรงนั้นมันเป็นโค้งร้อยศพ ดึกๆ ใครผ่านมาก็เจอทั้งนั้นล่ะ..’
(บ้านร้าง สยองขวัญ)
เราจะมาเล่าเรื่องผีจากประสบการณ์ของตัวเอง ไม่ได้น่ากลัว
หลอนจิตตกอะไรมากมายนะคะ แต่จะออกแนวลึกลับ
ก่อนอื่นขอเกริ่นก่อนเลยว่า เราไม่ค่อยเจอเรื่องอะไรแบบนี้นะคะ แทบจะไม่เลยดีกว่า เรื่องนี้
เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องของตัวเอง บวกกับมีคนอื่นร่วมด้วยเลยมั่นใจจนกล้าตั้งกระทู้ว่านี่แหละเรื่องลึกลับ

สล็อตออนไลน์

เริ่มจากตัวเราเนี่ยไม่ใช่คนกรุงเทพฯ โดยกำเนิดค่ะพ่อแม่เราเป็นคนนครสวรรค์
แต่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ หลังจากที่พี่ชายเราได้สี่ห้าขวบ ตามความเชื่อทางบ้านเราผู้หญิง
จะกลับไปคลอดลูกที่บ้าน เพื่ออยู่ไฟอะไรก็แล้วแต่ พอแม่เราคลอดเราได้สองเดือน
ก็พาเรากลับมากรุงเทพฯ เอาง่ายๆคือเราก็อยู่กรุงเทพมาตั้งแต่จำความได้อ่ะค่ะ

เราอยู่ช่วงมีนบุรี-หนองจอก ขอไม่บอกว่าตรงไหนนะคะเพราะไม่ต้องการเปิดเผย
ที่อยู่คฤหาสน์นี้ค่ะเป็นการให้เกียรติเนาะ

jumboslot

เอาล่ะๆ เข้าเรื่องจริงๆแล้ว 555+ คือตั้งแต่จำความได้เนี่ยเราเห็นคฤหาสน์นี้แล้วค่ะ
จำได้เลยตอนที่ประมาณสองสามขวบคฤหาสน์นี้กำลังก่อสร้างอยู่ ที่เรียกคฤหาสน์เพราะว่า
มีขนาดใหญ่และหรูหราสวยงามกว่าบ้านในระแวกนั้นมากค่ะ

ตัวคฤหาสน์เป็นสีขาวล้วนตกแต่งแนวยุโรป รอบๆมีสวนที่จัดแต่งอย่างดี
ทุกครั้งที่พ่อเราขับรถผ่านบ้านหลังนี้เราจะเฝ้ามองแล้วก็คิดแบบเด็กๆว่า
สวยจังอยากมีบ้านแบบนี้บ้างไรงี้ 55+ เราไม่รู้หรอกค่ะว่าบ้านใครที่ไหน
เรื่องสยองจริงเริ่มจากตรงนี้ ตอนเราเข้าประถมปลาย เราย้ายไปเรียนที่ต่างจังหวัด

จะลงมาหาพ่อแม่ตอนปิดเทอม สองปีแรกคฤหาสน์ยังอยู่ดีค่ะแต่เราไม่เคยเห็นคนที่อาศัยอยู่เลยนะคะ
แต่สวนข้างบ้านดูรกมากเหมือนไม่ได้ดูแล จนเราย้ายกลับมาเรียน ม.ปลายที่กรุงเทพฯ
คฤหาสน์หลังนั้นก็ร้างไปโดยปริยาย…

slot

เราก็สงสัยนะคะว่า อ้าว ทำไมเค้าปล่อยร้างนะ น่าเสียดาย
(ยังแอบคิดว่าถ้าถูกลอตเตอรี่ จะมาขอซื้อล่ะ 55+ )
ช่วงนั้นเราจะกลับบ้านค่อนข้างเย็นค่ะ เรียนม.ปลายเนาะ ห้า หกโมงเย็นถึงจะถึงบ้าน
เวลานั่งรถโดยสารผ่านเราจะมองเข้าไปตลอดเลยค่ะ

ด้วยความรู้สึกหลากหลายเสียดายบ้างอะไรบ้าง บางวันที่เรากลับค่ำๆ
จะเห็นมีหญิงชายคู่หนึ่งนั่งคุยกันเหมือนดินเนอร์ในศาลากลางสวน แต่ก็เห็นไม่ค่อยชัดค่ะ
แค่แบบเป็นเงาๆ เพราะเค้าไม่ได้เปิดไฟอะไร ตัวบ้านก็เปิดไฟดวงเดียวสลัวๆ
เราก็คิดว่า เฮ้ย ยังมีคนอยู่นี่หว่า ทีนี่ตอนกลางวันจากที่ไม่ค่อยจะมองเข้าไปเราก็มองตลอด
ด้วยความสอดรู้สอดเห็น 555+